function show1() { document.getElementById("metoda1").innerHTML = '• Metoda dobrego startu, M. Bogdanowicz

Metoda dobrego startu - M. Bogdanowicz

Metoda dobrego startu to polska modyfikacja oryginalnej metody, opracowanej w latach 40-tych we Francji przez fizjoterapeutkę The`a Bugnet, która nosi nazwę Le Bon De`part czyli – dobry odjazd, odlot, start. W 1941 roku w Cannes metoda ta została wykorzystana do przygotowania dzieci do nauki czytania i pisania. Od tego czasu stosuje się ją we Francji, Holandii i Szwajcarii, głównie w przedszkolach, szkołach specjalnych i ośrodkach rehabilitacji dla dzieci z różnorodnymi zaburzeniami rozwoju psychoruchowego. Założeniem metody dobrego startu jest jednoczesne rozwijanie funkcji językowych, funkcji spostrzeżeniowych: wzrokowych, słuchowych, dotykowych, kinestetycznych (czucie ruchu) i motorycznych oraz współdziałania miedzy tymi funkcjami, czyli integracji percepcyjno-motorycznej. Są to funkcje, które leżą u podstaw złożonych czynności czytania i pisania. Usprawnianie w tym zakresie, jak również kształtowanie lateralizacji (ćwiczenia ustalenia ręki dominującej) i orientacji w prawej i lewej stronie ciała, jest wskazane dla dzieci przygotowujących się do nauki czytania i pisania, natomiast niezbędne dla dzieci, u których występują opóźnienia rozwoju tych funkcji. (M. Bogdanowicz, D. Szlągowska Metoda Dobrego Startu. Piosenki do rysowania. Gdańsk 1998, wydawnictwo FOKUS) Metoda dobrego startu jest przystosowana do potrzeb dzieci w wieku od 4 roku życia, zarówno dla tych, które rozwijają się prawidłowo, jak i dla tych dzieci, które wymagają specjalnych zabiegów edukacyjnych, np. z upośledzeniem umysłowym. Metoda ta ma nie tylko aspekt profilaktyczno-terapeutyczny, ale również diagnostyczny. Współpraca wszystkich analizatorów umożliwia przenoszenie i przetwarzanie informacji np. ze wzroku na dotyk. Ćwiczenia prowadza do harmonii rozwoju psychoruchowego – osiąga się wyższy poziom rozwoju i współdziałania funkcji intelektualnych (mowa, myślenie) i instrumentalnych (spostrzeżeniowo-ruchowych), dzięki temu następuje prawidłowe wykonywanie czynności ruchowych we właściwym czasie i przestrzeni, w harmonii z czynnościami poznawczymi w tym również językowymi. Integracja percepcyjno-motoryczna i doskonalenie kompetencji językowych ułatwia wszystkim dzieciom naukę czytania i pisania. W przypadku dzieci „ryzyka dysleksji” następuje wyrównanie dysharmonii rozwojowych, może skutecznie zapobiegać powstawaniu niepowodzeń szkolnych. Prowadzone badania przez M. Bogdanowicz od 1968 roku nad efektywnością metody dobrego startu wskazują, iż oddziałuje ona korzystnie również na sferę pozaintelektualną (procesy emocjonalne i zachowania społeczne) oraz na rozwój mowy dzieci o głębiej zaburzonym rozwoju.

Zaczerpnięto z www.szkolnictwo.pl

'; } function hide1() { document.getElementById("metoda1").innerHTML = '• Metoda dobrego startu, M. Bogdanowicz'; } function show2() { document.getElementById("metoda2").innerHTML = '• Metoda symultaniczno-sekwencyjna w nauce czytania, prof. Jagoda Cieszyńska

Metoda symultaniczno-sekwencyjna w nauce czytania - prof. Jagoda Cieszyńska

Dlaczego dzieci nie mogą się uczyć dotychczas obowiązującymi metodami?

Nowa rzeczywistość - nowa metoda
Nowa rzeczywistość wymaga skonstruowania odmiennej metody dla nowego pokolenia. Współczesne dzieci inaczej uczą się języka mówionego i pisanego. Przewaga stymulacji obrazem (telewizor, komputer, billbordy, reklamy, emotikony) uniemożliwia całkowicie stosowanie metod analitycznych (głoskowanie). Dla tych dzieci pojedyncze litery tworzą wzory bez znaczeń.

Sześciolatek w XXI wieku ma:
• znacząco krótszy czas rozmów z dorosłymi,
• zaburzony język mediów (postaci z kreskówek z wadami wymowy),
• opóźniony rozwój mowy z powodu przedłużającej się oburęczności, braku pionizacji języka, minimalnych uszkodzeń słuchu (alergie, katary, zapalenie ucha, hałas), obniżenia ogólnej sprawności ruchowej.
Fakty te wpływają na nabywanie języka i skutkują trudnościami w nauce czytania i pisania.

Podstawy teoretyczne metody
1. Teoretyczne podstawy metody symultaniczno-sekwencyjnej nauki czytania oparte są na:
2. Badaniach potwierdzających tezę, że sylaba a nie fonem (głoska) jest najmniejszą jednostką percepcyjną (D.W. Massaro, Psychological aspects of speech perception, [w:] M.A. Gernsbacher (red) Handbook of Psycholinguistics, San Diego 2004);
3. Wynikach badań neuropsychologicznych, dotyczących powiązań intermodalnych, budowanych podczas przetwarzania bodźców słuchowych i wzrokowych;
4. Wiedzy na temat funkcji symultanicznych (prawopółkulowych) i sekwencyjnych (lewopółkulowych) oraz kształtowania się struktur umożliwiających przesyłanie informacji między półkulami mózgu (spoidło wielkie, istmus);
5. Powtórzeniu sekwencji rozwoju mowy dziecka (od samogłosek, sylab, do wyrazów i zdań);
6. Naśladowaniu 3 etapów nabywania systemu językowego: POWTARZANIA, ROZUMIENIA, NAZYWANIA (samodzielnego czytania);
7. Pobudzaniu „zwierciadlanych neuronów” (mirror neurons, Spiegelneurone);
8. Wynikach badań przeprowadzanych przez doktorantów i magistrantów Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie (badania wykazały wysoką skuteczność metody oraz negatywny wpływ „głoskowania” na osiągnięcie umiejętności czytania ze zrozumieniem i prawidłowego pisania zgodnie z zasadami ortografii.

Dotychczasowe doświadczenia praktyczne w stosowaniu metody:
• Sukcesy dzieci niesłyszących prowadzonych w Zespole Diagnozy i Terapii w Krakowie (ukończenie szkół powszechnych, bardzo dobre wyniki matur, studia).
• Skuteczna pomoc dzieciom z dysleksją.
• Skuteczna nauka czytania w przedszkolach w Katowicach, Rudzie Śląskiej, Rabce, Łodzi, Krakowie.

'; } function hide2() { document.getElementById("metoda2").innerHTML = '• Metoda symultaniczno-sekwencyjna w nauce czytania, prof. Jagoda Cieszyńska'; } function show3() { document.getElementById("metoda3").innerHTML = '• Pedagogika zabawy

Pedagogika zabawy

Pedagogika zabawy rozwinęła się w latach siedemdziesiątych XX wieku w Stanach Zjednoczonych, Niemczech i Austrii jako metodyka pracy z grupą, będąca wynikiem poszukiwań dróg wspierania rozwoju człowieka, polepszenia komunikacji interpersonalnej oraz integracji grupy. Zadaniem pedagogiki zabawy jest dostarczenie osobom pracującym z różnymi grupami repertuaru metod oddziałujących na sferę emocjonalną człowieka, sprzyjających ujawnianiu pozytywnych uczuć, wspomagających samodzielną aktywność, wzmacniających poczucie bezpieczeństwa, poprawiających komunikację i rozwijających współpracę w grupie, a także wywołujących refleksje nad własnymi doświadczeniami i przeżyciami. W praktyce oznacza to:
• wspólne odkrywanie i przeżywanie zabawy;
• gry i zabawy, które pobudzają do wspólnego, wartościowego przeżywania, zamiast zwalczania się i tworzenia zależności: zwycięscy – zwyciężeni;
• angażowanie w gry wielorakości naszego umysłu, możliwości wyrażania i kontaktowania się uczestników poprzez odczucia cielesne, ruch, taniec, odgrywanie ról, maski, śpiew, rozmowy;
• bezpośrednie kontakty według własnego uznania, zyskiwanie członków innych grup zamiast wzajemnej obserwacji;
• kształtowanie postawy nauczyciela świadomego, twórczego, pobudzającego pracę, obecnego w klasie;
• sprzyjanie bogatym wzajemnym kontaktom, zamiast sztywnym wzorcom porozumiewania się i obyczajów;

Zasady pedagogiki zabawy
Pedagogika zabawy wybiera z repertuaru zabaw tradycyjnych te, które spełniają określone zasady:
- zapewniają dobrowolność uczestnictwa,
- uwzględniają wszystkie poziomy komunikowania,
- uznają pozytywne przeżycie jako wartość i unikająrywalizacji,
- posługują się óżnorodnymi środkami wyrazu.

'; } function hide3() { document.getElementById("metoda3").innerHTML = '• Pedagogika zabawy'; } function show4() { document.getElementById("metoda4").innerHTML = '• Elementy Kinezjologii Edukacyjnej

Elementy Kinezjologii Edukacyjnej

W ponad 80 krajach Kinezjologia Edukacyjna jest uznawana za metodę wspierającą m.in. proces uczenia się, wzrost inteligencji, pamięć. W 1994 roku Narodowa Fundacja Uczenia w USA zatwierdziła program Kinezjologii Edukacyjnej jako jedną z czołowych technologii dla „uczącego się społeczeństwa XXI wieku”. Kinezjologia Edukacyjna została również zatwierdzona przez Międzynarodową Fundację Kinezjologii Edukacyjnej (USA), oraz Międzynarodowy College Kinezjologii ze Szwajcarii. Metoda jest na tyle dobra i skuteczna, że wdrażają ją w swych systemach edukacjnych nawet najbardziej zaawansowane technologicznie panstwa jak Japonia, gdzie uważana jest za cud nauki umożliwiający wspieranie geniuszu u dzieci wybitnie zdolnych i utalentowanych, a nie tylko za metodę terapii dla dzieci mających problemy z nauką.

Metody kinezjologii edukacyjnej są bardzo skuteczne w pracy z dziećmi:
• dyslektycznymi,
• mającymi trudności w nauce,
• dziećmi nadpobudliwymi psychoruchowo (ADHD),
• dziećmi z zaburzeniami zachowania.

Kinezjologia (gr. kinesis - poruszać się i logos - uczyć się) jest gałęzią nauki zajmującą się ruchem. Kinezjologia jest nowoczesną nauką interdyscyplinarną, korzysta z takich dziedzin jak: biologia, chemia, historia, fizyka, biofizyka, psychologia i socjologia. Główne cele kinezjologii to:
• zrozumienie psychologicznych i fizjologicznych reakcji ludzkiego organizmu na krótkotrwały i bardzo intensywny wysiłek fizyczny;
• poznanie różnych form adaptacji organizmu ludzkiego na chroniczną lub długotrwałą aktywność fizyczna;
• zrozumienie mechaniki ruchu i opisanie jej cech;
• badanie procesów kontrolujących ruch i czynników wpływających na nabywanie zdolności motorycznych;
• wyjaśnienie psychologicznych efektów fizycznej aktywności na ludzkie zachowanie;

'; } function hide4() { document.getElementById("metoda4").innerHTML = '• Elementy Kinezjologii Edukacyjnej'; }